Το blog του Ηappyfm.gr

Όταν ο Αύγουστος έγινε «φυλακή»….
γράφει η Σοφία Καστόρα, φαρμακοποιός

Πόσες φορές αγαπήσαμε κάποια τραγούδια και τις περισσότερες φορές δε γνωρίζουμε την ιστορία τους… Ένα από τα ομορφότερα ελληνικά ερωτικά τραγούδια, ο »Αύγουστος» του Νίκου Παπάζογλου, γράφτηκε με αφορμή έναν ανεκπλήρωτο έρωτα… Στο μεγάλο σεισμό της Θεσσαλονίκης τον Ιούνιο του 1978,ο Νίκος Παπάζογλου έστειλε τη γυναίκα του Βαρβάρα με τη νεογέννητη κόρη τους σε συγγενείς στην Αμερική, επειδή το σπίτι τους είχε υποστεί ζημιές κι η μετασεισμική δραστηριότητα συνεχιζόταν. Τον Αύγουστο ο ίδιος έλαβε πρόσκληση από τον Διονύση Σαββόπουλο να παραθερίσει μαζί του στο Πήλιο, μέχρι να επισκευαστεί το σπίτι του. Εκεί, όμως, ερωτεύθηκε παράφορα μια πανέμορφη κοπέλα. Το πάθος του φούντωσε, αλλά παρά τη μεγάλη έλξη που ένιωθε, αποφάσισε να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη, γιατί δεν ήθελε να απατήσει τη γυναίκα του, η οποία μόλις είχε γεννήσει την κόρη τους. Πανικοβλήθηκε στην ιδέα ενός καινούριου έρωτα… «Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό» έγραψε… Ήξερε πως αυτή η γνωριμία ήταν «ένας δρόμος αδιάβατος»… Πώς μπορούσε, όμως, να «ξεχάσει τα λυτά της μαλλιά»; Η μελαγχολία του για τον ανεκπλήρωτο έρωτα ήταν «καημός αβάσταχτος» και του έφερε αμέσως μεγάλη καλλιτεχνική έμπνευση. Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, κλείστηκε στο σπίτι και μέσα σε 20 λεπτά κατάφερε να συλλάβει ένα πανέμορφο τραγούδι, μουσικά κ στιχουργικά. Έξι χρόνια αργότερα, το 1984, ο »Αύγουστος» κυκλοφόρησε στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του Νίκου Παπάζογλου, ΄΄Χαράτσι΄΄. Ο Αύγουστος ήταν κι είναι ένα καταπληκτικό «λυπητερό» τραγούδι που αποδίδει άψογα το λυγμό του Παπάζογλου για το ερωτικό του απωθημένο κι έχει αγαπηθεί από όλο τον κόσμο κι αναγνωριστεί από όλους τους καλλιτέχνες. Ο Μάνος Χατζηδάκις είχε χαρακτηρίσει τον Αύγουστο «ένα αριστούργημα». Τα επόμενα χρόνια το τραγούδι ηχογραφήθηκε κι από άλλους γνωστούς καλλιτέχνες σε συναυλίες τους, όπως η Χάρις Αλεξίου, ο Γιώργος Νταλάρας κι η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Η αρχική, όμως, εκτέλεση του Νίκου Παπάζογλου πάντα ξεχωρίζει…

Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με `πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το `χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό